مجله آرشیتکت سلام پلاس

تراکم ساختمانی و نوع توزیع آن در تهران دلیل اصلی بسیاری از مسائل و مشکلات مربوط به ساختمان و سازه در این شهر است و طیفی از مشکلات در زیرساخت‌ها و همچنین طراحی شهری را بوجود آورده است.

تغییر مداوم در مقررات سطح اشغال ساختمان‌ها منجر به تفاوت محسوسی در ارتفاع ساختمان‌ها در مناطق مختلف تهران شده است. ساختمان‌هایی که از نزدیک به یکدیگر متصل شده‌اند، و وجه مشترکی به نام نمای جانبی مانند یک مفصل ایجاد می‌کنند.

از طرف دیگر، در فضای اجتماعی و سیاسی کنونی شهری مانند تهران، تضاد و حتی تعارضات بین سبک زندگی خصوصی و عمومی مردم منجر به مسائل چالش برانگیز غیرقابل حل شده است.

آنچه در داخل ساختمان‌ها اتفاق می‌افتد با زندگی عمومی کاملاً در تضاد است. آزادی مردم در اجتماعات، مهمانی‌ها و همچنین در مکان‌های خصوصی و نیمه خصوصی آنها با زندگی عمومی که از برخی جنبه‌ها بسیار محدودتر و حتی ممنوع است قابل مقایسه نیست.

بالکن‌ها به عنوان منطقه‌ای حائل، بین قوانین عمومی جامعه و آزادی خصوصی قرار دارند و صحنه تمایز و تضاد ایجاد می‌کنند. این پروژه تلاش می‌کند تا به بالکن‌ها(تراس‌ها) به عنوان یک مرز چالش برانگیز بین این دو جهان درون و بیرون فضای زندگی نگاهی بیندازد تا به نوعی برای مقابله با مشکلات نمای جانبی و بهبود نمای شهری کمک کند.

این ساختمان تا ارتفاع ساختمان‌های مجاور از تایپولوژی آنها پیروی کرده است که با تغییر طرح، تنش‌ها و تضادها از شکل و پروفیل‌های پنجره‌ها شروع می‌شود و در نهایت در تراس‌ها و کنسول‌ها شکوفا می‌شود.

نوع معماری و طراحی ساختمان سعی دارد تا با طراحی چند لایه‌ای از حجم و پلان، نمای راه راه و همچنین محل تراس٬ها و مصالح به کار رفته در ساختمان، نگرانی سومین نما را برطرف کند. در نما، آجر به عنوان متریال اصلی ساخت، به قصد تکنیک طراحی و بیان زیبایی شناختی مورد استفاده قرار گرفت. آجرها الگوهای مختلفی را نشان می‌دهند که روی نوارهای نما به صورت حجمی کار شده و از طریق برخی خطوط، فواصل و بافت‌های مختلفی ایجاد می‌کنند که به راحتی قابل تشخیص هستند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *